Cuando despertó, el dinosaurio todavía estaba allí.
Coa mesma cara de perplexidade que tés ao ver isto tan estraño quedei eu cando coñecín o conto máis curto e estraño que xamais escoitara.
É do autor AugustoMonterroso e titúlase "El dinosaurio".
Sempre poderei quedar coa dúbida de por qué escribiu isto, como se lle ocorreu ou qué quere dicirnos.
Porque non cabe dúbida de que nos debe dár algo de qué pensar.
E neste sinxelo conto hai dous factores que poderían argumentalo:Cando e alí.
Simplemente, sen pensalo máis, podo pensar e sacar a conclusión de que é incríble que un conto tan sumamente micróbico (inventei eu a palabra, pero creo que se entende o significado) dé tanto que reflexionar.
Un conto bonito e reflexivo de Augusto Monterroso, como dixera.
Cando e alí, iso é a historia, porque contesta á principal pregunta:cando.
* * *
E entón sorrín, por todos os bós momentos, polos malos, porque non importa o mal que o pasases ou o ben que te sentises, o moito que anheles algo ou o aire que che faltou ao rirte de tí mesma por seren tan tonta como para cometer a atrocidade de sentirte mal, porque sempre hai un bo momento para sorrir. E ese momento é agora. Sorrí. Libromaníaca
Mostrando entradas con la etiqueta Estrañas estrañezas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Estrañas estrañezas. Mostrar todas las entradas
sábado, 9 de octubre de 2010
Suscribirse a:
Entradas (Atom)