sábado, 12 de noviembre de 2011

Relato para o concurso - Un trato co demo

Era unha noite de treboada, cando naceu Elise no pobo de Seanord. Era un lugar afastado das principais civilizacións de Inglaterra.
Fai anos, o pobo era un lugar diferente...antes a cidade de Laween e máis Seanord, formaban parte do reino dos Calabrer, unha familia xusta e bondadosa, ata hai anos...antes o reino era pequeno, pero o rei non tiña sustento e exército suficiente para soportar a economía do pequeno reino. Un día a xente Seaford, enfrentouse o rei e a sua familia, que escondéronse no alto do torreón durante tres largas noites, sobrevivíndo cos poucos víveres que posuían, e a carón de as treboadas do outono. Tras iso, o rei comezou a ter medo, e unha noite levantouse da cama e paseando polo xardín, entre os boj do laberinto, apareceu un home cunha capa escura, e pel avermellada, xunto cun exército de homes con capas tan espesas que era imposíbel ver a súa pel. O home propúxolle un trato o rei. Ninguén sabe cal, pero dende aquela noite o rei desapareceu xunto coa súa familia, e a cidade destruíuse practicamente, e só quedaron os restos do castelo e o pobo de Seaford....dende aquel día a xente dos pobos ou cidades próximas, chamano o pobo das almas perdidas.

O sol comezaba a saír, entre al lonxanas montañas, Elise acababa de nacer, nunha pequena cabana no bosque do pobo das almas perdidas.

Cando Elise tiña cinco anos, a súa nai morreu cando contraxo unha descoñecida enfermidade terminal. Dende aquela, vive co doutor Hanawër , un señor alemán, e a súa irmá menor.
Agora xa ten 16 anos, e descubriu algo, é especial. Non é unha nena normal, os seus ollos mesturan a súa cor, e non sempre están iguais... e potentes. O doutor, leva meses investigandoa e ocultando o seu segredo, pero tras oito meses de investigación e probas o doutor abandoa estacionalmente a investigación para ocuparse máis da súa consulta.
Unha tarde, os tres saíron a dar un paseo polo bosque, para atopar unhas plantas mediciñáis que o doutor precisaba para curar a crecente enfermidade que estase a formar na aldea. Só viven uns douscentos habitantes, e aínda, que apenas ninguén saía a outros pobos a enfermidade xa afecta a un cuarto da poboación.
Mentres buscaban a planta, descubren a antiga casa de Elise, e deciden entrar en ela. Alí, atopan o diario persoal da súa nai, algo de diñeiro....e roupa. Elise, decide non mirar nada diso ata chegar de volta á casa.

Cando por fin chegan, Elise, comeza a ler o diario da súa nai ; nel, conta os seus últimos anos de vida, pouco despois do nacemento de Elise. Nunha das últimas páxinas, comeza a relatar o forte dor, e a pouca enerxía que posúe para sobrevivir coídando ao mesmo, da súa filla de cinco anos, e finalmente relata que xa delira, e ve a morte o outro lado da súa cama; no diario conta con letra pésima, que xa apenas ten forzas para suxeitar a pluma, e que a febre sube cada día máis, e que o doutor Hanawër dille que xa non escriba máis, pero reseste a súa dor para termiñar a páxina, despedíndose do mundo coa súa firma.
Elise, pecha o diario cos ollos húmedos, e do diario cae un sobre enmogrecido pola humidade e xa decolorado polo tempo...Elise, decide abrilo, xa que pon o seu nome no sobre. Bianca, a irmá do doutor, está ao lado de Elise, e anímaa a abrílo, colle un abrecartas metálico e abreulle o sobre.
A carta era para Elise, da súa nai, nela dicía:

Elise, non sei cantos anos terás agora, pero imaxino que eu xa morrera cando ti leas esta carta. Espero que encontrases esta carta porque o doutor Hanawër deucha, pero igual encontrátela ti soa, nesta casa, ou na do doutor.
Pero iso non é importante, se que o doutor esta facendo todo o posible por salvarme a vida, pero sei que iso é imposible, non sufro unha enfermidade común nin tampouco extrana, porque para a xente como ti e eu e tan común coma un resfriado no inverno.
Quero que sepas que morrín por ser tonta e non facer caso da miña nai, que díxome que o único que non decía facer era beber Swowelldrink, esa bebida que se fai a partir de "neve", azucre, leite, whisky, frutas, e prantas, que se sirve cada ano durante o Nadal na zoa....e que é moi apreciada en toda Inglaterra. Ese cheiro doce, cautivoume, e non puiden resistirme a probarlo, pero iso maldeciume, caendo enferma e disposta a morrer en pouco tempo, tanto se uns días, como se fosen dous meses os vinte anos, pero aínda así, viviría sufrindo a dor.
Cóstame dicirte isto, pero eu son unha bruxa, e ti tamén o es. Non probes esa bebida ou morreras, se les isto antes de que teñas 18 anos, pode que non sexa tarde, porque esta bebida leva alcohol.
Non o instante, pode que os días, ou as semás ou anos...pero termiñarás morrendo antes da seguinte Lúa de ferro, que sae cada 31 de decembro, cada 5 anos...
Espero, que sexas prudente, e que non sexas unha parva, coma a túa nai...só dicirte que te quero e querereite sempre, sempre...
Adeus, miña nena

PD: A miña nai, vive en Yesterwer en Irlanda, pregunta pola Sra. Louer e diránche onde vive, se desexas, seguir coa linaxe da nosa familia de bruxas.


-Pero isto, quere dicir, que...son...son...unha bruxa!? -A súa cara estaba chea de espectación, e non podía crer o que liu.

-Si, es unha bruxa...iso cambiaoo todo, agora podemos saber, o que lle ocorreu a túa nai, e por suposto evitar que a ti che pase...-dixo o doutor asomándose pola porta do cuarto.

-Dacordo, terei moito coidado doutor Hanawër

-Ben, facede as maletas, imos a Yesterwer a visitar a túa avoa, se ti queres claro....

-Claro, imos...Bianca, axúdasme a facer a equipaxe? -Os ollos de Elise, abréronse moito ilusionados pola noticia

Ao amencer seguinte, o señor Hanawër e máis Bianca e Elise, preparaban todo para a viaxe a Irlanda. Gardaban en grandes baúis, toda a comida que tiñan, e algunhas novas provisións que Bianca e Elise foran mercar esa mañá; grandes sacos con roupa e zapatos...pequenos sacos coa comida do gatiño de Elise, cousas médicas...e outros obxectos personais ou importantes, coma o diario da nai de Elise, papeis de carta, mantas, xoias...e por suposto todo o diñeiro que posuían...
Non podían permitirse deixar o pobo durante, quen sabe cantos días, semanas, meses...só, e arriscarse a perder todos os obxectos de valor...
A xente do pobo comezaba a estranarse, coas raras actividades que estaban a desenvolver o señor Hanawër e a súa familia.
Un día no mercado as xentes comentaban nun corro aredor dun posto...
-Esa familia, estase volvendo moi rara...
-Si, é verdade, o outro día Hanawër, foi o banco e quixo levarse "os catro peniques" que tiña no banco....non era pocuo, seino, o caixeiro deulle un saco mediano, que parecía pesar o seu...
-Ademais, onte, Bianca e a nena, viron o mercado con varios cestos, e levaron moita comida: moitas verduras, arroz, peixe, carne...máis legumes, e non se foron ata chear os 4 cestos, que cada un era máis grande que varias cabezas de porcos....
-Eu creo que caeron enfermos, e xuntan alimentos para non ter que comprar en moito tempo e descansar ata curarse...
-Non,non, os mariñeiros comentan, que fai días viron a Hanawër falar cun cocheiro, e dixéronme algo de que quería ir a Aberystwyth....é moi raro, non poden marcharse, debe de coidar dos desamparados que estan a enfermar nos últimos días...
Días despois xa tiñan todo listo para marchar....

Escritora

No hay comentarios:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...